miércoles, 18 de enero de 2006

Un herido de bala

Ingresa en el Hospital Clínico de Santiago de Compostela Eduardo Vigo Domínguez con una herida de bala en la pierna. El joven, que no tiene antecedentes violentos y en las pasadas elecciones al Parlamento Europeo fue en las listas del grupo independentista Nós-UP, está fuera de peligro y ha sido interrogado por los agentes, que ven importantes lagunas en la versión del herido.

lunes, 2 de enero de 2006

Ataque contra juzgados

Sobre las nueve de la mañana empleados de limpieza encuentran en una de las ventanas de los juzgados de Betanzos un artefacto incendiario en el que prendió la mecha pero luego no se extendió al líquido incendiario.

jueves, 29 de diciembre de 2005

Otro detenido

Iago Vilar, vinculado a AMI, es detenido por la Guardia Civil en Orense. Fue puesto en libertad dos días más tarde.

jueves, 15 de diciembre de 2005

Nace Espaço Irmandinho

En este mes se organiza 'Espaço Irmandinho' que se define del siguiente modo:
 
"Espaço Irmandinho é umha rede nacional de independentistas galegas e galegos surgida em Dezembro de 2005 como fruto da necessidade experimentada por dezenas de militantes de coordenar e globalizar a sua intervençom social e política nas distintas frentes de intervençom, da defesa da Terra ao sindicalismo nacionalista, do movimento juvenil ao feminista, do trabalho político à construçom de meios próprios de comunicaçom, dos centros sociais à luita por um país onde o galego seja língua socialmente hegemónica, etc.


Espaço Irmandinho procura umha renovaçom prática das modalidades de intervençom sócio-política tradicionais, apostando num modelo em que a organizaçom militante mais do que finalidade em si própria limita as suas aspiraçons a ser umha ferramenta útil ao serviço do País, da construçom e dinamizaçom de movimentos populares de contestaçom e do artelhamento permanente do Movimento de Liberaçom Nacional Galego (MLNG).

Espaço Irmandinho minimiza por própria decisom a sua presença pública, umha vez que priorizamos os critérios de efectividade da intervençom social e política sobre a projecçom externa e a publicidade partidária."

lunes, 14 de noviembre de 2005

Redada contra independentismo gallego

La Guardia Civil lleva a cabo la denominada "Operación Castiñeira" en las cuatro provincias gallegas y detiene a diez personas vinculadas al independentismo gallego, en especial a la organización AMI, acusados de asociación ilícita y apología del terrorismo.
En Santiago de Compostela se detuvo a Adrián Mosquera Pazos, Pablo Martiarena Pérez, María Osorio López, María Álvarez Rey y Antom García Matos (cumplió seis años de prisión por su pertenencia al EGPGC).
En Orense se detuvo a Miguel García Nogales, Alexandre Fernández Ramos y María Bagaria Fra.
En Lugo se detuvo a Juan Bagaría Fra.
En Vigo se detuvo a José Francisco Vaina García.
La página web de AMI fue intervenida por la Guardia Civil y registradas tres sedes sociales y la redacción de 'Novas da Galiza'.
El día 16 fueron puestos todos en libertad.
María Bagaria fue detenida de nuevo el día 21 y puesta en libertad 24 horas más tarde.
El sumario por estas detenciones pasó a un juzgado de Galicia y de nuevo a la Audiencia Nacional, que lo devolvió de nuevo a Santiago de Compostela.
En julio de 2006 se comprobó que García Matos había dejado de presentarse ante las autoridades por lo que se dictó orden de búsqueda y captura.

En junio de 2008, la Audiencia Nacional archivó la causa abierta contra once militantes de la Assembleia da Mocidade Independentista (AMI) tras considerar el Ministerio Fiscal que no existen pruebas suficientes como para proceder a juzgar a encausados. El magistrado Santiago Pedraz firmó el archivo de la causa abierta por un delito genérico y principal de asociación ilícita y enaltecimiento del terrorismo, además de daños y alteración del orden público, quema de banderas, agresiones a agentes de la autoridad, incendios en cajeros y mobiliario urbano, pintadas, amenazas a distintas personas e instituciones, injurias a la monarquía, a las fuerzas de seguridad y a las Fuerzas Armadas, tal y como argumentó el Ministerio del Interior para justificar las detenciones.

viernes, 12 de agosto de 2005

Homenaje a Moncho Reboiras

Se celebra en el cementerio de Dodro (La Coruña) un acto homenaje en recuerdo de José Ramón Reboiras, militante de UPG muerto por disparos de la policía española en Ferrol en 1975.
El FPG recordaba así su figura y animaba a acudir al homenaje:

Xosé Ramón Reboiras Noia tiña 25 anos cando foi morto a tiros, en desigual combate coas forzas da Policía Armada de Franco, o 12 de agosto de 1975.
Pepe Reboiras nacera en Imo, no concello de Dodro. Trasladado cos seus pais a Vigo, pasou a súa mocidade no barrio de Teis, moi cerca dos estaleiros Vulcano e Ascón. Nese mesmo barrio de tradición obreira entra en relación con X. González e outros mozos que comezaban a comprometerse coa causa da democracia, co galeguismo en núcleos cristianos de base. Ávidos de lectura e de coñecementos onde fundar unha nova conciencia, unha nova ideoloxía transformadora da sociedade, estudian a obra de Marx, de Engels, de Lenin, os discursos de Fidel Castro, xunto coa escasa obra política e filosófica do nacionalismo galego existente naquela altura: o Sempre en Galiza e pouco máis.
Estudiante de Enxeñería Técnica Industrial na mesma cidade, participa activamente no movemento para un novo asociacionismo estudiantil superador do SEU, así como en iniciativas culturais, sexa no ámbito escolar, como no barrio ou na Asociación Cultural de Vigo, entidade que tanta importancia había ter no desenvolvemento das organizacións do movemento nacional-popular galego.
Integrado xa no ano 1970 na UPG, forma parte dese núcleo que deu un forte impulso á organización que, a partir das loitas obreiras do 72, viría ser a punta de lanza para a conformación do nacionalismo de esquerdas como estructura clandestina de enfrontamento á dictadura franquista e ao imperialismo ianqui-español.
Nesa mesma época, traballando xa no estaleiro de Barreras, conecta a Organización Obreira, os grupos non reformistas de CCOO, coa UPG, feito de especial relevancia para o futuro do movemento obreiro galego. Fai axitación polo boicot ás eleccións do sindicato vertical en 1974, campaña que serviu tamén para o lanzamento das siglas SOG (Sindicato Obreiro Galego) que, coa UTEG (Unión de Traballadores do Ensino de Galicia) xa constituída, conformarían en pouco tempo a Intersindical galega.
“Moncho” Reboiras pasa a unha situación de semiclandestinidade para iniciar outros métodos de combate. Así participa en accións de expropiación de multicopistas e outros elementos de apoio ao aparato político dunha UPG necesitada de infraestructura e duns medios imprescindibles para a acción política en momentos de avance incesante nas organizacións de masas que se foron creando nos distintos sectores sociais e que confluirían na AN-PG (Asemblea Nacional-Popular Galega), protagonista da loita antifranquista en Galicia nos últimos meses do réxime.
Precisamente nos estertores sanguentos do xeneral, naquel verán de 1975, o Ferrol de Pablo Iglesias coñece do asasinato de Xosé R. Reboiras, o militante comunista que tan decisivo fora na captación de militantes e na organización clandestina en Vigo e no Morrazo, como despois na Coruña ou no Ferrol.

lunes, 25 de julio de 2005

Manifiesto Resistencia Galega

Día de Galicia.
Un grupo minoritario de AMI lanza en la red, a través de una web brasileña, el 'Manifesto pola Resistencia Galega' en el que apuestan abiertamente por la violencia para conseguir la "soberanía de Galiza".
He aquí un fragmento de dicho manifiesto:


Desde 1995 assistimos a umha nova resistência galega que utiliza a violência política como umha arma mais de combate no processo de libertaçom nacional e social. Neste tempo instituiçons bancárias, transnacionais, empresas espoliadoras de recuros energéticos, forças de ocupaçom, projectos e empresas vencelhadas à turistificaçom, obras públicas agressivas com a Terra, meios de comunicaçom ao serviço do Estado, partidos políticos espanholistas, empresas escravagistas, imobiliárias? fôrom objecto de algum tipo de castigo popular independentista e pugérom em causa o mito da docilidade galega.

Umha resistência sem nomes, nem siglas, nem postas em cena organolépticas. Umha resistência anónima, como o sofrimento de milhares de galeg@s expropriad@s, emigrad@s, explorad@s e espanholizad@s. Umha resistência que se exprime através das suas acçons e que se dispom a impedir que os verdugos desta Terra dormam tranquilos. A resistência galega actual nom se amolda a formas rígidas impostas por qualquer dogma ideológico ou militança convencional, esforçando-se por descobrir na prática do combate os caminhos que vinculem as necessidades mais sentidas do nosso Povo.

Na nova resistência galega ilegal há lugar para tod@s, para todas as modalidades de intervençom e todas as variáveis organizativas, sempre e quando forem respeitados os interesses e a saúde do povo trabalhador galego. De dia ou de noite, individual ou colectivamente, com meios tecnológicos ou elementos primários, com explicaçons públicas ou sem elas, enquadrad@s em estruturas estáveis ou desde a raiva, o conflito ou os ataques ocasionais, os inimigos da Galiza devem ser fustigados em todo lugar e circunstáncia. Ninguém debe agardar a que o chamem à porta, nem delegar responsabilidades. Se algo demonstrou a nova resistência galega ao longo destes últimos dez anos é que os meios nunca som um impedimento irressolúvel se há vontade de luitar e reservas de imaginaçom e criatividade.

A nova resistência galega está apreendendo a esquecer os protagonismos, tanto pessoais como organizativos; nom acredita em vacas sagradas e santuários, nem em mitos mortos ou vivos? O relevante nom é quem bate senom em quem se bate. O relevante nom é quem organiza nem o grau de organizaçom, senom o certeiro das acçons e o afortalamento da luita. A resistência galega é já um incipiente fenómeno social, medrando com cada acçom levada a cabo no País, para converter-se num rio fecundo. Assinala ante o Povo os inimigos irreconciliáveis da Galiza e a natureza radical e ilegítima da opressom.

Desde aqui fazemos um chamamento a todos os nacionalistas galeg@s a somar-se à resistência galega com a sua força, imaginaçom e determinaçom.