Homenaje a Moncho Reboiras

La organización juvenil Adiante (FPG) realiza en Vigo un acto en homenaje a José Ramón Reboiras Noia, miembro de la organización UPG que murió por disparos de la policía española en 1975, con motivo del 37 aniversario de su muerte.

Un manifiesto de FPG decía lo siguiente con motivo de la convocatoria:

O propio inimigo estanos indicando en consecuencia cal é o nó gordiano que debemos desentrabar se queremos ter algunha posibilidade de desfacernos da soga que teñen posta sobre o noso pescozo. Haberá estes días quen louve a figura de Reboiras, algúns, desde prácticas antitéticas do realizado e ideado polo propio Reboiras, tomarán prestado esta ou aquela fasquía da súa práctica comunista e independentista para resaltándoa escurecer o legado global do camarada caído. Desde a FPG temos ben clara unha cousa: o legado principal que nos deixou Reboiras foi a súa constante aposta teórica e práctica pola unidade nacional-popular galega contra o inimigo principal, a oligarquía española e o Estado que lle dá sostén.
A FPG mediante este manifesto reafírmase na súa liña política de unidade popular, hoxe máis que nunca precisamos dunha unidade alicerzada sobre obxectivos revolucionariamente realistas, que permitan ao pobo traballador galego deter e derrotar á reacción arestora imparábel, e, máis alá, avanzar cara a nosa independencia nacional e o socialismo.

Homenaje a Moncho Reboiras

El FPG y su organización juvenil Adiante celebran en Vigo un acto en homenaje y recuerdo de José Ramón Reboiras, muerto por disparos de la policía española en 1975 en Ferrol.
En la convocatoria se puede leer:

Galiza permanece, como hai 36 anos, nunha dura situación de emerxencia nacional. Alimentada polos caracteres específicos que na nosa terra adopta a crise estrutural que padecemos, derivada da nosa perpetua dependencia colonial. Desemprego, precariedade, racismo e desprezo pola lingua e cultura propias, emigración, machismo, recorte de dereitos, saqueo colonial dos nosos recursos, e un longo etcétera de agresións contra o pobo traballador galego son as realidades cotiás que o Capital, a través do deseño imperialista español, quere para nós.
As fórmulas de resistencia deben ser repensadas á luz da crise política nacional galega. Cómpre artellar novas ferramentas e fórmulas de resistencia para facerlle fronte aos inimigos de sempre. A través do tempo, o legado de Moncho Reboiras, que chega deica nós a través do Partido Galego do Proletariado e do Partido Comunista de Liberación Nacional, cobra abonda importancia. A consolidación do proxecto emancipador e das posibilidades de transformación social seguen a ir vencelladas hoxe irremediabelmente á consolidación do Partido Comunista, de orientación marxista-leninista. Converterse nese referente político na nación galega segue a ser o principal emprego de forza militante que a Frente Popular Galega fai hoxe.