Mostrando entradas con la etiqueta ISCA. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta ISCA. Mostrar todas las entradas

miércoles, 12 de agosto de 2020

Homenaje a Moncho Reboiras

El Movemento Galego ao Socialismo celebra un homenaje recordando a Moncho Reboiras, militante de la Unión do Povo Galego (UPG), muerto por disparos de la policía en agosto de 1975, en su localidad natal de Imo (Dodro). 

Por el MGS tomó la palabra Noa Presas, miembro de su Mesa Nacional y diputada del BNG en el Parlamento de Galicia.


El acto concluyó con la interpretación de la Internacional, el himno gallego y una ofrenda floral en la tumba de Reboiras.


miércoles, 12 de agosto de 2015

Homenaje a Moncho Reboiras

Un centenar de personas -vinculadas mayoritariamente con el Movemento Galego ao Socialismo y a CIG - participan en un homenaje a Moncho Reboiras (responsable del frente armado de UPG) en el cementerio de Imo (en Dodro), con motivo del 40 aniversario de su muerte.

Noa Presas, miembro de la Mesa Nacional del MGS y de Isca!, aseguró que con este acto se pretende restituir la memoria usurpada y reconocer a una figura que "representa o modelo de militancia política que aspiramos a herdar, na súa concreción ideolóxica e na súa praxe". 

En el acto intervinieron Xoán Bautista Mariño (concejal del BNG que estuvo en el entierro de Moncho en 1975)) y Rafael Mouzo, antiguo alcalde de Corcubión que impulsó el dar el nombre del fallecido a una calle.
También se dio a conocer  la publicación del primer libro de Arredista Edicións, una editorial vinculada al Movemento Galego ao Socialismo, titulado 'Moncho reboiras vive!. Un ejemplar fue entregado a  Manolo Reboiras (hermano del fallecido).

Por último se repintó y restauró un mural de cuatro metros con la imagen de Moncho, en las inmediaciones del cementerio.


.- En la localidad de Ferrol se pintó también un mural colectivo en homenaje al fallecido, y luego se celebró una concentración. Intervinieron Néstor Rego, secretario general de UPG y miembro de la ejecutiva del BNG, Andrea Martíns, miembro del comité nacional de la UMG (Union da Mocidade Galega) e Iván Ribas, portavoz municipal del BNG en Ferrol.
Los asistentes se dirigieron a la calle de la Tierra, coreando el eslogan de “Moncho Reboiras, a loita continúa” y muchos de ellos portando banderas rojas de la UPG y de Galicia con la estrella roja, en dirección al número 27, en cuyo portal murió Reboiras después de un enfrentamiento a tiros con la policía tras ser descubierto el piso franco en donde se encontraba.
Allí se hizo una ofrenda floral. Entre los asistentes estaban figuras del nacionalismo como Bautista Álvarez, Pilar Negro, Xosé Díaz y Francisco Rodriguez; el portavoz parlamentario del BNG  Francisco Jorquera;  la parlamentaria nacionalista Montse Prado Cores; los dirigentes de la CIG en Ferrol, Xesús Anxo López Pintos y Manel Grandal; y el portavoz del BNG en Narón , Pablo Villamar.
Durante el acto estuvieron tres miembros del grupo Ceivar, cubiertos con máscaras blancas y con una pancarta en la que se pedía la libertad “de los presos y presas independentistas”
Tras la ofrenda floral los asistentes cantaron la Internacional.

En el local del Ateneo de Ferrol tuvo también lugar un acto de recuerdo, organizado por la Comisión Moncho Reboiras. Presentados por Joám Lopes, tomaron la palabra el historiador Eliseo Fernández y el histórico militante independentista Inácio Hernando, que fue camarada de Moncho Reboiras en el Frente Armado de la UPG (Unión do Pobo Galego).

El Fronte Popular Galega (FPG) decidió celebrar su homenaje en Teis (Vigo), por ser este barrio obrero el lugar donde Reboiras pasó la mayor parte de su vida y donde comenzó su militancia política y su compromiso con UPG.

Ofrecemos un extracto del discurso de Néstor Rego:

Do mesmo modo que aquel 12 de agosto nos legou nomes que permanecen e gañan de ano para ano, en dimensión política e simbólica, tamén deixou outros ocultos e na impunidade. Non coñecemos o nome das persoas que dispararon e segaron a vida do noso camarada, mais mesmo que os coñecésemos, temos a certeza de que non pasarían á historia. Son os nomes da vergoña e da ignominia. Descoñecemos quen apretou o gatillo e, no entanto, sabemos perfectamente quen asasinou Reboiras: o Estado opresor, a España intolerante e avasaladora, a mesma que continúa a nos negar o pan e o sal, os nosos dereitos como nación e mesmo a posibilidade de podermos vivir dignamente do noso traballo no noso próprio País. 

Por iso, porque a dominación española continúa, tamén a nosa determinación é a mesma que a que moveu Reboiras e o noso obxectivo permanece vigorante: organizar o povo galego para loitar pola soberanía da nosa patria. E manteremos determinación e obxectivo porque, facendo noso o acertado aserto de Castelao, só deixaremos de loitar pola liberdade cando a conquistarmos. Somos conscientes de temos por diantre un labor constante e complexo, de traballo social e político que implica sacrifícios persoais e colectivos, esforzo de autoorganización, vontade de estar permanentemente ao lado do povo, dos traballadores e traballadoras, dos colectivos agredidos e das persoas maltratadas. Mais esa foi, é e será a nosa maneira de entender o traballo militante. Precisamente porque o nacionalismo foi, é e será sempre activo interveniente en todos os conflitos que enfrontan os galegos e galegas cos poderes estabelecidos, conscientes -como acabamos de reafirmar- de que defender o noso povo é defender Galiza e que defender Galiza como nación é sinónimo de defender o povo traballador galego.
(...) Ao longo da nosa xa dilatada traxectoria histórica, de máis de 50 anos, foi constante a preocupación da Unión do Povo Galego por unir e acumular forzas para lle dar corpo e capacidade de actuación ao movemento nacionalista. Fixémolo unhas veces conscientes de seren movementos de índole táctica e puntual e outras do carácter estratéxico desas alianzas, como a que levou á conformación dunha frente patriótica que representase politicamente a alianza das clases populares galegas no proceso de liberación nacional e social do noso povo. En todo o caso, sempre coa vontade de pór os intereses da nosa nación por diante de calquera outro. 

(...) o nacionalismo ten dado xa pasos que poden e deben abrir un novo escenario no noso País. Un escenario en que a referencia política esencial sexa a Galiza e en que o noso obxectivo, romper a dependecia e asumir a soberanía, gañe apoios até se tornar hexemónico na  sociedade galega. Ese obxectivo precisa de confianza, de esforzo, de xenerosidade. Mais tamén de decisión e de claridade política. E precisa, sobre todo, de se apoiar no povo organizado, nas organizacións políticas, sindicais e sociais propias, que articulan a vontade de sermos libres. Esa é unha das grandes leccións que nos deixou Reboiras e que sempre manteremos. Non xa por fidelidade á nosa propia historia, mais sobre todo por convicción e por necesidade. 

Afirmámolo con claridade no documento 'A hora das nacións, a hora da Galiza' que vimos de apresentar: “Se quixermos ser libres temos que comezar por romper as cadeas mentais e  pensar e actuar como persoas libres (...) con absoluta independencia en todo, por nós propios”.  E nós queremos ser libres. E para iso estamos decididos a converter os soños en realidades e as ideas en feitos, erguendo o pensamento e o exemplo de Castelao, de Bóveda e de Reboiras, convertidos xa en bandeira da nosa redención. Temos a certeza de que a Galiza libre e próspera que queremos será realidade mais cedo do que tarde. Mais temos de creala nós, coas nosas mans, conquistando a Independencia Nacional e constituíndo o noso propio Estado soberano, a República da Galiza.  Adiante por Galiza!

viernes, 24 de julio de 2015

VIII Cadena Humana por la libertad de los presos

Se celebra en Santiago de Compostela la VIII Cadena Humana por la Libertad de los presos independentistas gallegos, organizada por Ceivar. Sobre las 18.30 de la tarde se congregaban unas cuatrocientas personas en la Plaza de Galicia, cogiendose de las manos para reclamar la puesta en libertad y el fin de la dispersión de los presos.
Después tuvo lugar la manifestación por las calles de la zona vieja de Santiago de Compostela, con un gran despliegue policial, tanto por policías uniformados como de paisano, hasta que concluyó el acto con la lectura de varios manifiestos en la Plaza del Toral.
El primero de los manifiestos estuvo a cargo de la Plataforma de familiares y amigos de los presos Que Voltem Para a Casa, que recordó la campaña de crowfunding que se está llevando a cabo estos días con el objetivo de recaudar fondos para presentar un recurso ante el Tribunal Europeo de Derechos Humanos contra la sentencia que condenó a cuatro independentistas gallegos.
Después se dió lectura del manifiesto de Ceivar y se daba la noticia de que Heitor Naya acababa de ser puesto en libertad.

Comunicado de Ceivar: 

Muito obrigadas às organizaçons nacionais e internacionais que hoje nos acompanhades e também bem-vindas a todas as pessoas solidárias a esta Cadeia Humana pola Liberdade dos e das Presas Independentistas Galegas. Entre todas fizemos possível chegar a esta oitava ediçom!!!

O Organismo Popular Anti-repressivo CEIVAR xurdiu já há 12 anos. Esta era umha data que coinicida com a saida do último preso do Exército Guerilheiro, mas namentres as cadeias ficavam livres de presas/os independentistas, a situaçom nas ruas era bem diferente.

Para todas/os conhecidas as cargas policiais, os acosos, os seguimientos, as multas ou os intentos de infiltraçom. Eram tempos nos que a mocidade enfrontava heroicamente um estado de excepçom e naquela altura, a leitura que fazia CEIVAR era a necesidade de organizar-se fronte a umha repressom que se ia extender a todas as capas da populaçom mais consciente. Nom nos equivocamos. A repressom tocou-nos e toca-nos mui de perto, nas próprias carnes incluso, mas tampouco nos equivocamos ao criar um organismo que lhe fizera fronte a tanta injustiça e arbitrariedade.

Decorrérom já umha dúzia de anos desde que botamos a andar este projecto e algums dos que hoje estám aqui tivérom que pagar com a sua liberdade a sua militancia política, outras pessoas sentárom no banquinho dos acusados do tribunal político de Madrid, a outras as malheiras deixárom-nas na cama durante dias, outras andam a cavilar como pagar as desorbitadas multas que nom cessam de chegar à casa e outras estám paralizadas polo medo. A todas esssas pessoas prestamos-lhe o nosso acompanhamento e apoio fazendo um esforço ingente que é próprio dos Povos dignos como é o o Povo Galego.

Nestes 12 anos em CEIVAR procuramos visibilizar a repressom mas também botar luz sobre um burato que dim ser escuro e frio e ao que lhe chamam cárcere. Nem é tam escuro nem é tam frio porque dentro dessas cadeias temos a galegas e a galegos, que além das torturas e do isolamento no que lhes obrigam a viver, irradiam-nos força, valentia e compromisso. Numha data coma hoje temos presente a:

Maria Osório Lópes (vizinha de Becerreá e dispersada em León)

Antom Santos Pérez (vizinho de Compostela e dispersado em Palencia)

Eduardo Vigo Domingues (vizinho de Angrois e dispersado em Toledo)

Raúl Agulheiro Cartoi (vizinho da Marinha e dispersado em León)

Roberto Rodríguez Fialhega (vizinho de Vigo e dispersado em Valladolid)

E queremos fazer umha mençom especial a Héitor Naia Gil (vizinho também de Vigo e dispersado em Madrid até este momento). Dizimos até este momento porque no dia de ontem fizo-se pública a sentença do Tribunal Supremo na que absolvia a este independentista dos cargos polos que teria que cumprir 11 anos de prisom. Aguardamos ter nas próximas horas Heitor Naia na casa! Aguardamos ter na Galiza aginha a um exemplo de triunfo da solidariedade! O Organismo é necesário e esta vitória é a monstra da necessidade de seguir avançando organizadas.

Além desta boa nova, estes cinco presos e presas independentistas galegos estám a livrar hoje outra dura batalha. Entre condiçons insalubres, paliças e permanentes restriçons estas seis mulheres e homens siguem firmes, nom se vendem nem vendem a ninguem. Nom há preço à dignidade dum Povo. E é por isso que as tentativas de saidas individuais, tanto dentro como fora das prisons, nom nos valem, nom lhe valem a esta Pátria! As filhas e os filhos deste Povo nunca poderám ser livres até que todas o sejamos!

Apertar filas, apertar os dentes, para sorrir e para luitar mas devemos de ser claras em que a força de um nom vale de nada se nom está rodeada da força de todos! Normalizar a repressom nom pode ser o caminho, com cada pau e com cada ataque contra nós temse-nos que encolher o coraçom como se fora a primeira vez, mas com toda a vagagem de experiência que já temos. Nom nos infravaloremos, nom nos infravaloredes! CEIVAR, junto a outras companheiras de caminho estamos pola liberdade e pola dignidade da Galiza e do nosso Povo e iremos até a última consequéncia ate ver cumprida esta meta.

Nestes dias para muitos remata o curso político mas para as que hoje estamos presente ainda temos tarefa. O próximo objetivo é arrecadar fundos para ir a Estrasburgo, ir até donde cumpra até que nom regresem a esta Terra as/os filhas/os que obrigárom a desterrar-se. Ninguem, absoluramente ninguém nos vai negar o que já decidimos há muito tempo; ser livres e ter um País livre!

Finalmente desde CEIVAR fazemos-vos um chamamento a que vos reconhezades, a que nos reconhezades como irmaos, quando falta umha mau rompe-se a cadeia. Todas sodes, todos somos imprescindíveis para fazer realidade a solidariedade imparável que tumbará qualquer dificultade ou muro que nos separe do nosso Povo.

Somos todo o que precisamos, temos todo o que precisamos, maos à obra!

Adiante a solidariedade imparável

Viva a Galiza livre, socialista e feminista”



- En Santiago de Compostela  se celebra por la tarde una manifestación convocada por organizaciones juveniles como AGIR, Galiza Nova, Briga, Liga Estudiantil Galega, Terra, Xeira e Isca bajo el lema A mocidade galega pola independencia! Venceremos nos!.  
Cerca de mil jóvenes recorrieron las calles de la zona vieja de la ciudad Compostela con el propósito de reclamar la independencia de la Galicia. También hubo canticos reclamando la libertad de los presos independentistas. Finalmente en la Plaza del Toral se dio lectura a un manifiesto y se procedió a la quema de la bandera española. El acto concluyó con el himno gallego y nuevos gritos de independencia.



martes, 30 de septiembre de 2014

Manifiesto en apoyo consulta Cataluña

Varias organizaciones juveniles hacen público un manifiesto en apoyo de la consulta en favor de la independencia de Cataluña:


Las organizaciones juveniles de los diferentes pueblos oprimidos por el Estado Español queremos mostrar nuestro compromiso colectivo a favor de la celebración de un Referéndum de Autodeterminación en la Comunidad Autónoma de Catalunya el próximo 9 de noviembre.

Los pilares del régimen decadente de 1978, que fue impuesto por las élites políticas, económicas, religiosas y sociales del Estado para poder seguir explotando a las clases trabajadoras de las diferentes naciones oprimidas que lo forman, se tambalean ahora más que nunca. Este régimen, nacido hace cuatro décadas de la falsa transición política y que sirvió a las clases dirigentes del Estado Español para mantener su posición de poder después de la dictadura fascista del general Franco, se desmorona ahora gracias a las innumerables batallas que hemos librado en las calles desde todos los frentes de lucha.

Todos los pueblos tienen derecho a la autodeterminación. Este derecho es inalienable y pasa por encima de cualquier sistema constitucional. Una parte de los Països Catalans ha decidido hacer efectivo este derecho. Así se ha demostrado repetidamente en numerosas movilizaciones masivas en las calles y en la organización de más de medio millar de consultas populares auto-organizadas que forzaron el pasado mes de diciembre la convocatoria de una consulta sobre la independencia el próximo 9 de noviembre en la Comunidad Autónoma de Catalunya.

Tenemos que ser conscientes de que ningún proceso de ruptura con el régimen del 78 será posible sin desobedecer. La desobediencia al orden constitucional es la única vía posible para conseguir nuestra libertad. Asimismo conviene insistir en el hecho de que nuestras élites políticas y económicas autonomistas y capitalistas, ni pueden ni tienen ninguna intención de desobedecer a España para materializar la independencia. Por esta razón, resulta indispensable que el pueblo sea el centro de cualquier proceso de liberación nacional. Porque la ruptura con el Estado español debe ser un proyecto al servicio de los pueblos y de las trabajadoras.

Cada paso del pueblo catalán a favor de la ruptura con el régimen tiene que estar decididamente enmarcado en conseguir la independencia en el conjunto de los Països Catalans. Para ello, entendemos que es un deber del independentismo catalán extender la llama de la desobediencia en todo el territorio para responder con determinación a todas las coyunturas que ocurran en cada uno de los diferentes territorios que conforman la nación catalana.

Queremos la independencia para poder cambiarlo todo. Entendemos el derecho a la autodeterminación como el derecho a decidir sobre todo lo que nos afecta. Las clases trabajadoras, el conjunto de las clases populares y, en definitiva, todas las personas víctimas de la ofensiva capitalista y patriarcal, tenemos que ver en la independencia una herramienta fundamental que nos permita superar de forma integral todo el orden establecido para sabernos definitivamente libres. Para conseguir nuestros objetivos, es fundamental que la juventud trabajadora de todos los pueblos oprimidos por el Estado Español unamos nuestras luchas bajo la bandera del internacionalismo, para conseguir nuestra independencia y acabar con el capitalismo y el patriarcado.

Las organizaciones abajo firmantes expresamos de forma clara nuestro apoyo a la celebración de esta consulta y reivindicamos, una vez más, el derecho a la autodeterminación de todos los pueblos oprimidos por el Estado Español, así como de todos los pueblos oprimidos del mundo.

¡Mientras no nos dejen soñar, seremos su peor pesadilla!

¡Independencia, socialismo y feminismo!

ARRAN, Ernai, Jaleo!!!, Purna, Yesca, Briga, Isca!, Darréu, Azarug e Inekaren.

viernes, 6 de diciembre de 2013

Comunicado jóvenes independentistas

Durante décadas hemos heredado los principales vicios del Régimen franquista, que nunca nos cansamos de denunciar: la continuiidad de la política económica, de las instituciones recicladas, de la España invisible, del patriarcado más salvaje, de la cruel represión política. La llamada “Transición” no fue sino una Transición de Poderes en que la plácida sucesión en la Jefatura del Estado, del dictador al sucesor elegido por él mismo, es su más elevada expresión. El papel de la izquierda reformista, que se incorporó al franquismo, fue fundamental para el éxito del proceso. La ruptura democrática en el Estado español quedaba y aún queda pendiente.

Ahora, cuando se cumplen 35 años de la Constitución Española del “78″, las organizaciones juveniles revolucionarias de los pueblos bajo jurisdicción del Estado español renovamos nuestra voluntad de tomar las riendas de nuestro destino en un contexto en que el derecho a decidir (indistintamente de su posible aplicación sobre nuestros pueblos, nuestros cuerpos, sobre el modelo económico, sobre el uso del espacio y del entorno, etc.) es permanentemente ignorado. Esta fecha tan simbólica, orgullo del Régimen español que consigue imponer en un clima de miedo y tutela del Ejército español sus reglas de juego, es la que escogemos las diferentes organizaciones juveniles de los pueblos oprimidos para anunciar la creación de un espacio de lucha estratégico, siempre desde el respeto y reconocimiento a las dinámicas que marcan el trabajo en cada territorio, y por lo tanto, a la soberanía de todas ellas.

La situación de la juventud en nuestros pueblos es absolutamente crítica: precariedad laboral, desempleo, exilio, ataque a los derechos sexuales y reproductivos, elitización del sistema educativo, depauperización, mercantilización de los lugares y actividades de ocio, negación de la cultura y lenguas propias etc. Además no podemos dejar de denunciar la criminalización y represión a la que el Régimen español somete a la juventud consecuente y combativa al desarrollar nuestras actividades de lucha militante. Todo este panorama, sin embargo, no no hace caer en el desaliento, más bien nos anima a redoblar los esfuerzos en la construcción de las alternativas existentes, tangibles y serias, qsue nazcan del pueblo y sean por y para el pueblo.

Ante su capitalismo devorador, ante su imperialismo españolizador y ante el patriarcado, la juventud alegre y combativa apostamos firmemente por la liberación nacional de nuestros pueblos, el feminismo y el socialismo. La cuestión de género, la de clase y la nacional son nuestros tres ejes de lucha prioritarios. Nuestros movimientos no existen para mendigar migajas, nacen para vencer y para conquistar el futuro mediante la constancia, la consecuencia y la fortaleza ideológica que nos caracteriza.

Desde las organizaciones juveniles de los pueblos oprimidos por el Estado español, queremos hacer pública nuestra firme decisión de avanzar por este camino de ilusión y esperanza. Y especialmente, de hacerlo con el internacionalismo por bandera, sabiendo que la destrucción de toda la red institucional del Régimen español, de la economía criminal capitalista y de las mentalidades obsoletas tiene que ser una tarea compartida por todos y todas las que creemos en la justicia social. Desde aquí desafiamos al Régimen español y reiteramos nuestro firme compromiso de continuar luchando desde nuestros territorios, día a día y cueste lo que cueste hasta conseguir la plena liberación nacional, social y sexual de nuestros pueblos.

En Madrid, a 6 de Diciembre de 2013

ARRAN (Paisos Cataláns), Azarug (Canarias), BRIGA (Galiza), DARRÉU (Asturies), ERNAI (Euskal Herria), ISCA! (Galiza), JALEO!!! (Andaluzia), PURNA (Aragón), YESCA (Castilla)

viernes, 13 de septiembre de 2013

Contra la sentencia a miembros de RG

La asociación 'Ceivar' (Liberar, en castellano), junto con una quincena de asociaciones nacionalistas o independentistas gallegas, así como grupos y colectivos ecologistas, feministas, juveniles, culturales y sindicales señalaron en un comunicado que las condenas contra independentistas gallegos constituyen una "brutalidad represiva del Estado".
En la nota, que fue leída en conferencia de prensa por el portavoz de Ceivar, Nahuel Martearena, las citadas asociaciones y grupos opinan que esa sentencia judicial denota un "Estado obsesionado con su propia integridad territorial".
Martearena indicó que la sentencia hacia los cuatro detenidos, algunos de los cuales conoce personalmente, le parece "desproporcionada".


El texto de la nota:

1º Rechazamos a brutalidade represiva do Estado español que se evidencia na sentenza ditada onte contra catro independentistas galeg@s. Condenalos a penas de 10 e 18 anos de prisión é unha barbaridade represiva dun punto de vista democrático perpetrada por un tribunal que carece das máis mínimas garantías xurídicas esixíbeis e realiza xuízos políticos. É significativa esta contundencia penal contra quen defenden un lexítimo ideario político, mentres ladróns de garavata, corruptos, saqueadores do erario público, incendiarios organizados, etc. campan ás súas anchas.

2º A creación xurídica, por parte da Audiencia Nacional, dunha suposta “organización terrorista” a operar en Galiza é, en mans dun Estado obsesionado coa súa propia “integridade territorial” e coa criminalización e persecución dos procesos soberanistas, un instrumento represivo de primeira orde que levanta a veda para criminalizar e penalizar organizacións sociais e políticas de signo nacionalista, contradí as explicacións dadas polas persoas condenadas durante o xuízo e é contraria ao sentir absolutamente maioritario da sociedade galega. Con esta sentenza, encontrámonos ante a importación para Galiza da antidemocrática Ley de Partidos.

3º Valoramos que esta sentenza, que evidencia o trunfo das teses mais regresivas para unha abordaxe en termos penais e policiais das posicións soberanistas, é unha sentenza política e pretende abrir as portas para a criminalización das persoas e organizacións que reivindicamos lexitimamente a soberanía nacional do noso país e a solidariedade coas persoas presas.

4º Chamamos á sociedade galega a concentrarse hoxe ás 20:00 h. en rexime de auto-convocatoria nas vilas e cidades do noso país para expresar o noso rechazo frontal a este salto cualitativo que, coa sentenza de Madrid, acaba de dar a represión política. Hoxe, a solidariedade, por riba de siglas e de diferencias políticas e ideolóxicas, é unha obriga de calquer demócrata frente a un Estado corrupto e antidemocrático que avanza nun proceso constante de fascistización. Neste sentido, animamos á sociedade galega a estar pendente das próximas convocatorias solidarias que se realizarán.

Apoyan el escrito:

Anova Irmandade Nacionalista

Adiante

Agrupaçom de Montanha Aguas Limpas (AMAL)

Assembleia da Mocidade Independentista (AMI)

Bloque Nacionalista Galego (BNG)

Briga

Candidatura do Povo

Causa Galiza

Ceivar Organismo Popular Anti-repressivo

Central Unitaria de Traballaras/es (CUT)

CIG

Confederación Intersindical Galega (CIG)

Confederación Nacional do traballo -Compostela (CNT-compostela)

CUT

Esquerda Unida (EU)

Federación Rural Galega (FRUGA)

Frente Popular Galega (FPG)

FRUGA

Galiza Nova

Isca!

Liga Estudantil Galega (LEG)

Mulheres Galegas em Resistência (MUGRE)

Movimento Galego ao Socialismo (MGS)

Nós - Unidade Popular (Nós-up)

Partido Comunista do Povo Galego (PCPG)

Que voltem para a casa!

Silveira


En siete ciudades gallegas se celebraron pequeñas concentraciones en protesta por la sentencia, la más numerosa en Santiago de Compostela.

sábado, 12 de enero de 2013

Asamblea de ISCA !

Se celebra en Santiago de Compostela la 4ª Asamblea Nacional de Isca! bajo el lema “Semente de revolución”,  con el fin de renovar su Mesa Nacional y debatir documentos políticos y organizativos.

domingo, 16 de julio de 2006

Se constituye Isca


Durante los días 15 y 16 tiene lugar en Santiago de Compostela la Asamblea constituyente de ISCA, organización independentista, revolucionaria y socialista, que aglutina en especial a jóvenes descontentos con las organizaciones nacionalistas tradicionales. Según dicen:

Alí púñase a primeira pedra no difícil proxecto de consolidar un novo espazo político xuvenil no seo do nacionalismo, un espazo nidiamente independentista e revolucionario que fose capaz de combinar incidencia social con un discurso coherente e desacomplexado. Para iso, hai cinco anos xuntámonos varias ducias de militantes mozos e mozas que aspirábamos a renovar o discurso e a praxe do movemento xuvenil, aglutinando a militancia crítica coa deriva da dirección política do nacionalismo nos últimos anos, que se fixera tamén palpábel en Galiza Nova ou nos CAF/Comités.