lunes, 29 de diciembre de 2014

Escrito de abogado

Benet Salellas i Vilar, abogado de Carlos Calvo Varela hace público el siguiente comunicado:

Ante la difusión en los últimos días de un correo electrónico enviado de forma abierta a varias personas y entidades  y colectivos con un enlace a una página web hospedada en la red Tor y que dice llamarse A Fouce, VOZ DA RESISTÊNCIA GALEGA, nos vemos en la obligación de dejar claros públicamente ciertos aspectos referentes a la persona de Carlos Calvo. En esa web, que desconocemos quien promueve, entre otras cosas se dice que esa página es un “portavoz de la Galicia clandestina” para “alentar el hermoso combate armado del pueblo gallego contra España”. Dicha web incluye una fotografía de Carlos, que enlaza directamente con la página web abierta de Ceivar, y llama a contribuir económicamente de forma discreta y anónima a través de Bitcoin, incluyendo consejos de cómo no dejar rastro de dichas acciones delictivas, para mantener estructuras clandestinas y poder aumentar lo que dicen que es una situación de lucha armada en Galicia.

Ante tal esperpento y ante la aparición de la fotografía de Carlos en dicha página, queremos aclarar:

Carlos Calvo es una persona gallega, independentista, que fue detenido en septiembre de 2012 bajo acusación de tenencia de explosivos y pertenencia a Resistencia Galega.  Desde esa fecha está preso, actualmente en la prisión de Topas (Salamanca). Una sentencia de la Audiencia Nacional lo condenó de forma provisional en mayo de 2014 a 12 años de prisión por los supuestos cargos mencionados.

En todo este tiempo, Carlos, ampliamente conocido por sus textos y escritos públicos y por su labor periodística, filosófica y antropóloga, entre otras muchas cosas, nunca ha aceptado que perteneciese a ningún grupo ni forma de organización llamado Resistencia Galega, léase en mayúsculas o en minúsculas. En estos dos años y tres meses que lleva defendiéndose con todos los recursos posibles de la injusta situación en la que vive, siempre ha insistido en su negativa de pertenecer a ningún grupo que defienda la lucha armada y así lo ha reiterado no solo ante el juez y en  la prisión, sino en todas sus manifestaciones, escritos públicos y cartas.

Es por este motivo que pedimos que se retire inmediatamente la imagen de Carlos de webs que alientan posibles y oscuras acciones nada deseadas para Galicia. Carlos nunca ha autorizado la difusión de su imagen ni de forma singular ni tampoco como apoyo a colectivo de presos alguno ni a manifiesto de ningún tipo. Entiende que en estos más de dos años se ha hecho una utilización interesada y una manipulación por parte de diferentes entidades de su situación como preso para fines con los que no está de acuerdo en absoluto.

Es por eso que, aprovechando este texto aclaratorio relativo a la web A Fouce, le pedimos también a Ceivar y a Que Voltem para a Casa, después de dos años y tres meses sufriendo sus manipulaciones y permaneciendo callados, que dejen de utilizar la imagen y el caso de Carlos en sus propagandas y en sus acciones y medios de difusión. Carlos nunca ha dicho que pertenezca al llamado Colectivo de Presos Independentistas Galegos, ni está siendo defendido por un abogado de Ceivar, ni recibe ningún dinero del que recaudan, tampoco nos parecen de recibo acciones que dicen ser de solidaridad pero que nunca se le han consultado a él y en las que no han participado ni su familia ni la mayoría de amigos más próximos. Con esto queremos dejar claro que agradecemos enormemente las muestras de apoyo de numerosas personas que a nivel individual y colectivo han hecho en todo este tiempo, luchando por se haga la luz en el caso de Carlos y porque termine la situación de injusticia que padece y la vulneración de derechos a la que está sometido, entre otras, la dispersión penitenciaria, el régimen de aislamiento y una condena judicial para nada proporcional ni ajustada a la verdad. Pero no por eso, y porque muchas personas hayan actuado de buena fé, podemos consentir que se sigan manipulando e imponiendo estrategias dictadas e inventadas no sabemos por quien,  que solo llevan a un mayor sufrimiento y problemas desde el punto de vista individual y colectivo.

Carlos siempre ha sido una persona a la que le gusta dejar las cosas claras y por eso publicamos este texto para que todo el mundo pueda conocer la realidad. Animamos a toda la sociedad a reclamar la libertad de Carlos, el cumplimiento de los derechos humanos, y a que se haga verdadera justicia, pero no dirigida por agentes con los que no tenemos nada que ver.


viernes, 26 de diciembre de 2014

Concentraciones en apoyo presos

Se celebran diversas concentraciones pidiendo se cumplan las reivindicaciones del Colectivo de presos independentistas gallegos (CPIG). Según un comunicado, estas son:

1- Reconhecimento da sua condiçom de prisioneiras e prisioneiros políticos.
2- Fim da política de dispersom penitenciária.
3- Reagrupamento dos membros do coletivo numha prisom em território galego.
4- Cessamento do regime de reclusom nos centros de menores.
5- Melhora geral das condiçons de vida nas prisóns


sábado, 6 de diciembre de 2014

Manifiesto independentista

Con motivo de la celebración el 6 de diciembre del día de la Constitución española, varias organizaciones y colectivos independentistas gallegos suscriben el siguiente manifiesto:

6D Galiza nom tem nada que celebrar

Pola independência nacional

Contra a Constituiçom espanhola

Contra a ‘Segunda Transición’



Neste 6 de dezembro, o regime celebra na Galiza o 36º aniversário do referéndum de 1978 em que aprovara a sua Constituiçom. Justo é rememorar agora que naquela altura o povo galego virou maioritariamente as costas ao projeto, apoiando-o apenas 44% do recenseamento eleitoral. Em idêntica situaçom de ilegitimidade encontrou-se tempo após o atual Estatuto de Autonomía, que apesar de contar com a promoçom das principais forças e poderes políticos, empresariais e financeiros espanhóis, foi recebido em 1980 com umha fria abstençom geral e o voto afirmativo de tam só 20% das eleitoras e eleitores galegos.

No entanto, Constituiçom espanhola e Estatuto de Autonomía som desde entom, apesar desta congénita falta de legitimidade democrática, as pedras angulares da arquitetura institucional espanhola na Galiza.

Agora que se cumprem 36 anos da implementaçom deste quadro legal contamos com a experiência coletiva necessária para certificarmos que as prediçons que no seu dia figeram o nacionalismo e o independentismo galegos foram acertadas. O tempo verificou de modo incontestável que a operaçom político-económica baptizada como Transición Española foi umha fraude colossal contra este país e os princípios mais elementares da democracia. O seu único fim era perpetuar os traços básicos do regime chantado na Galiza com as armas e o Genocídio desde 1936, isto é, a subordinaçom político-económica ao Estado espanhol, a vulneraçom do direito de autodeterminaçom, a desmobilizaçom e desestruturaçom da sociedade galega e a preservaçom na Galiza dos privilégios da oligarquia espanhola e as suas instituiçons associadas -monarquia, Igreja Católica, Exército, etc.-.

36 anos após aquel referéndum fraudulento aprofundou-se e agravou-se ao limite a dependência do país e os sintomas negativos a ela associados: desemprego e emigraçom estruturais, empobrecimento crescente da populaçom apesar de sermos umha naçom rica em recursos, sobre-exploraçom da força de trabalho, espólio e degradaçom do território e dos recursos energéticos, biológicos e minerais, avelhentamento demográfico e éxodo da mocidade, involuiçom legal e social nas conquistas das mulheres, retrocesso permanente da presença social da língua e a cultura próprias, etc. Todo sob a manto protetor e promotor da direita neofranquista e clientelar, que fijo do extermínio do país a sua missom histórica. A experiência constatou que o genocida Francisco Franco dizia a verdade quando assegurou que o regime espanhol que o sucederia estaria atado y bien atado.

Sob este quadro constitucional, e no marco das luitas políticas e sociais dos últimos 36 anos, centenas de galegas e galegos fôrom, e som, retaliados, espancadas, multados, detidas, encarcerados e mesmo torturadas a maos das Fuerzas de Seguridad del Estado.

Hoje, com o Estado espanhol devorado pola corrupçom e submetido a umha tripla crise de modelo territorial, de modelo económico-produtivo e de legitimidade, os poderes fáticos aprestam-se para reeditar com novas modalidades a fraude perpetrada em 1978. Falam, de fato, de Segunda Transición Española. Como daquela, pretendem mudar algo para que todo continue na mesma, reproduzindo o espólio do povo e do território com as sequelas conhecidas. Contam nesta tarefa com a cumplicidade ativa, e imprescindível, da auto-denominada esquerda federalou esquerda ruturista espanhola, que igual que figeram PSOE e PCE na altura se oferecerám para dar à operaçom a necessária pátina de legitimidade. Como daquela, também, o regime reserva a repressom e a persecuçom para quem denunciem e enfrontem estrategicamente esta fraude que se prepara.

Nesta conjuntura, com umha aceleraçom dramática dos processos de exploraçom social e perda de auto-reconhecimento e capacidade de decisom como naçom, com um povo sob estado de choque e umha confusom notável na direçom do nacionalismo hegemónico a respeito do caminho a seguir, as forças políticas e setoriais independentistas galegas abaixo assinadas queremos proclamar alto e claro três questons ao do presente:

1ª Hoje, quando se fragua a Segunda Transición Española, a única via possível para abordar com vocaçom de superaçom definitiva as problemáticas sócio-económicas, laborais, ambientais, identitárias, etc. que aqueixam o povo galego segue a ser separarmo-nos definitivamente de Espanha e conquistar a plena soberania política, isto é, a independência nacional e a constituiçom do nosso próprio Estado ao serviço da maioria social do país. Toda folha de rota que persiga o “encaixe” ou a “integraçom harmónica” da Galiza em Espanha situa-se, objetivamente, ao serviço da oligarquia.

2º Qualquer quadro jurídico-político constitucional espanhol é a garantia da perpetuaçom da situaçom atual. Neste sentido, queremos explicitar que a eventualidade da participaçom de forças nacionais galegas num futuro processo de reforma da Constituiçom espanhola ou do Estatuto de Autonomía suporia retornar sobre umha via morta, que nega o direito de autodeterminaçom, e trair o processo de liberaçom nacional. Espanha é a nossa ruína, efetivamente, sabemo-lo, à margem do regime político que postule para perpetuar a nossa dependência.

3º Os setores populares nacionalistas, independentistas e soberanistas e o conjunto deste povo enfrentaremo-nos em breve, quando o regime inicie a reestruturaçom programada, a um dilema estratégico entre impulsionar a meio e longo prazo um conflito político e um processo independentista de massa rumado à definitiva rutura com Espanha, ou a cumplicidade com a sua readpataçom cosmética. As e os independentistas tendemos as nossas maos a todos os setores populares dispostos a enfrentar a fraude em curso da Segunda Transición Española e por proa sem ambigüidades, sem duplos jogos e com honestidade face a conquista da plena capacidade de decisom e a independência como povo.

Denantes mortos e mortas que escravos!

Viva Galiza ceive, socialista e antipatriarcal!

Independência e socialismo!


Agir

Briga

Causa Galiza

Ceivar

Coletivo Nacionalista de Marim

Mulheres Nacionalistas Galegas

NÓS-Unidade Popular

Partido Comunista do Povo Galego

viernes, 5 de diciembre de 2014

Incidentes en pleno ayuntamiento Baralla

Durante la celebración de un pleno en el ayuntamiento de Baralla se producen momentos de tensión después de que Ximena González (concejala del BNG) hiciese una referencia crítica al Partido Popular (PP). Le contestó la concejala popular Carmen Carballo, que le afeó el que llevara una camiseta con el lema «Ilegalizar ao PP» y después el portavoz del PP, Rosendo Fernández mostró una foto en la que aparecía Ximena junto a Raúl Agulleiro, un estudiante detenido por su posible vinculación con Resistencia Galega.

Tras enseñar la foto a los presentes, se organizó un escándalo con gritos e imprecaciones en medio del cual se oyó a Fernández decir algo así como «defendendo a un terrorista». La concejala nacionalista explicó que la foto era de un acto de una plataforma de defensa de los derechos de los presos y que ella «non son responsable do que esa xente faga despois na súa vida persoal e política».

viernes, 28 de noviembre de 2014

Concentraciones de apoyo a presos

Pequeñas concentraciones en apoyo de las reivindicaciones tradicionales del Colectivo de presos independentistas gallegos (CPIG):


1- Reconhecimento da sua condiçom de prisioneiras/os políticas/os.

2- Fim da política de dispersom penitenciária.

3- Reagrupamento dos membros do coletivo numha prisom em território galego.

4- Cessamento do regime de reclusom nos centros de menores.

5- Melhora geral das condiçons de vida nas prisóns.


viernes, 14 de noviembre de 2014

Entrevista a Héctor Naya

Aparece en 'Tercera Información" una entrevista con Héctor Nayahttp://www.tercerainformacion.es/spip.php?article77008 ], acusado de pertenencia a "Resistencia Galega", por lo que tiene una petición fiscal de condena de 17 años de prisión. Actualmente se encuentra a la espera de sentencia, en libertad provisional.
He aquí un extracto de la entrevista:
Desde el primer momento mis derechos fueron vulnerados sistemáticamente tanto por la Guardia Civil como por la Audiencia Nacional y por Instituciones Penitenciarias. La aplicación de la ley anti-terrorista, que se ha denunciado ya tanto por la ONU como por la UE como ilegal, y que se aplica sin miramientos a cualquier “sospechoso”, vulnera prácticamente todos los derechos humanos. Desde mi detención en un bar de Vigo donde pasaba la noche con mis amigos, mi traslado a Madrid y la incomunicación durante 4 días sin poder ver un abogado ni informar a mi familia de mi situación (suerte que fui detenido ante testigos), mi ingreso y permanencia en prisión, que me llevó a conocer 6 prisiones distintas en 89 días bajo el régimen FIES-3.

Tras mi salida de prisión, las presiones mediáticas fueron constantes, sobre todo por parte del ABC, e incluso “funcionarios del ministerio del interior” me acosaron a mí y a gente cercana a mí para que “colaborase”, amenazándome a mí y a los míos con pruebas falsas o la creación de las mismas. Esto me ha costado problemas en trabajos y vivienda, y si no fuese por la solidaridad desinteresada de personas vinculadas o no políticamente a mí, me hubiese visto en una situación extrema de “exclusión social”... vamos, en la puta calle.

Jurídicamente, el proceso se ha alargado mas de 2 años, bajo medidas cautelares, donde a mis abogados se les ha negado la presentación de pruebas a mi favor, y a la fiscalía se le ha permitido hasta en el ultimo momento (incluido minutos antes del inicio del juicio oral) presentar supuestas pruebas en mi contra. Por otra parte el ministerio fiscal se ha dedicado a crear una trama con la colaboración de otro imputado en mi causa (al cual le han rebajado de 17 a 3 años la petición de prisión gracias a esto), para involucrarme a mí y a otras personas en el entramado “terrorista de Resistencia Galega”.

Tras presentarme al juicio y comprobar (como suponía ya que soy inocente y no dejaré de decirlo) que solo y únicamente tienen como prueba de cargo de mi participación en actos delictivos el testimonio de un co-imputado (con un obvio conflicto de intereses), a estas alturas, solo puedo decir que en todo momento he sentido indefensión jurídica; el respeto por los derechos individuales no es el fuerte del sistema judicial ni policial español.
(...)
La dispersión es otra forma de tortura... yo personalmente la sufrí en todo su esplendor, visitando en 3 meses, 6 cárceles fuera del territorio gallego. si le añadimos el régimen FIES como suele ser habitual, esto aumenta el desarraigo y aísla al preso del mundo exterior, ya que dificulta que te puedan visitar, además de las afinidades culturales con otros presos, y todo esto en mi caso, como en el de muchos otros, en prisión preventiva. Por otra parte, una familia que tenga que viajar 1500 km casi sin descanso para poder ver a su ser querido, se expone a mas que posibles accidentes. Desde que se implementaron estas medidas hace 25 años, 18 familiares de presos vascos y gallegos han muerto en las carreteras, además de un sinfín de accidentes no mortales. Por otra parte también implica un gasto económico desorbitado para las familias, en concreto con la suma de los 6 presos independentistas gallegos que están presos a día de hoy, sus familias y amigos se gastan una media de 4.700 € cada semana para poder visitarlos durante apenas 40 minutos con un cristal de por medio.
(...)
¿Ocurren acciones con explosivos en Galiza? Sí, negarlo sería mentir descaradamente, pero si me preguntas si esos actos están organizados, supeditados a una estructura jerárquica y a sus intereses “políticos”, pues no, no me lo trago por mucho que insistan desde las filas del PP y de la Delegación del Gobierno.
Al gobierno del PP les interesa un enemigo, que haya “terroristas”, y si ETA no está activa, ¿que mejor que crear de la nada una organización terrorista que no puede negar ni confirmar su existencia? Ya dicen ellos que existe y punto, ellos son la ley... El problema es que si eres un representante político y no te adhieres a su opinión anti-terrorista, pronto te tachan de terrorista a ti también. En este caso Manuel Beiras y Yolanda Díaz han tenido el valor de plantarle cara al PP negándose a condenar la existencia de un grupo terrorista que no creen que exista. El “Manifesto pola Resistencia Galega” que se dio a conocer en el 2005 no es como dice el Ministerio del Interior el primer comunicado de una organización si no un llamamiento ANONIMO a la resistencia activa. Si no nos alargásemos mucho, podría desmontarte uno por uno los argumentos del estado para la existencia de esta organización, pero la mejor prueba la tienes en la propia sociedad. Si le preguntas a cualquier gallego o gallega de a pié, sin vinculación política alguna, por el problema del terrorismo en Galiza, se reirá de la pregunta, por que aquí la gente no tiene esa sensación de conflicto armado como ocurría en Euskal Herria, que tanto le interesa al gobierno español, ni les preocupa demasiado que alguien le meta un petardazo a un cajero de Abanca (ex Novagalicia Banco); les preocupa mas que les devuelvan el dinero que Novagalicia les robó, o lo que van a comer (o no) al día siguiente, donde podrán trabajar sus hijos si nos quitan el mar, los astilleros, la ganadería y toda la industria “típica” de aquí de la cual vivía mucha gente, aunque si, siempre podemos abrir un bar y ser camareros o cocineros, pero no hay turistas ni borrachos para todos, etc...

domingo, 9 de noviembre de 2014

Aparece un Comité frente a la represión

Se da a conocer la existencia de un Comité de solidaridad con los "represaliados políticos" por medio de un manifiesto en el sitio web http://csrpcompostela.blogspot.com.es/. En el sitio web se incluye a Antom Santos Peres, Maria Osório Lopes y Roberto Rodríguez Fialhega.

MANIFESTO DO COMITÉ DE SOLIDARIEDADE COAS REPRESALIADAS POLÍTICAS

Atualmente estamos a viver umha escalada repressiva brutal que resposta ao crescimento  do descontento social por mor dumha medrança da desigualdade que está levando ao aumento da mobilizaçom social. Esta repressom enquadra-se dentro da situaçom atual de crise, mas nom é nada novo, só umha necessidade de qualquer Estado capitalista para conter as protestas do povo. 

Neste contexto de luita polos direitos e conquistas históricas das trabalhadoras, aparecem novas leis de terror como o projeto de nova Lei de Segurança Cidadá e o de reforma do Código Penal, que endurecem aínda mais o castigo contra todas aquelas que erguem a sua voz e luitam, estendendo a repressom a sectores da populaçom cada vez mais amplos. Tanto tem que for umha estudante, umha trabalhadora, umha parada ou umha imigrante; a brutalidade policial, as detençons... cada vez vam a pior.

Estas agressons sofrem-nas especialmente as pessoas presas. Assim, situamos o nosso projeto dentro dumha luita anti-carcerária e anti-repressiva amplas, pois nom damos a este Estado criminal a legitimidade para encerrar a ninguém, já que sabemos que a maior parte dos delitos nom existiriam sem desigualdades sociais, somando a isto que o que lhes espera a estas pessoas na prisom som umhas condiçons de vida inhumanas. Dentro desta luita ampla, centramos a nossa atividade na luita pola liberdade das quase 400 presas políticas do Estado espanhol, 15 delas galegas, dispersadas a centos e miles de quilómetros das suas famílias.

Mália existirem já plataformas e iniciativas solidárias e anti-repressivas, nós queremos construir um movimento solidário unitário e amplo, que supere as divisons e os sectarismos, ao igual que tratamos de vincular este com a luita geral contra a oligarquia financeira espanhola. Só assim poderemos lograr os nossos objetivos.


Por todo isto xorde o Comité de Solidariedade com as Retaliadas Políticas (CSRP), no que confluem pessoas de diversas sensiblidades políticas com o objetivo de trabalhar e atuar unidas de cara a difundir a solidariedade e fazer-lhe fronte à repressom.

O CSRP está aberto à colaboraçom com indivíduos e coletivos na causa solidária e anti-repressiva e prestaremos a nossa ajuda a toda aquela que estiver sofrento a repressom. No entanto, o Comité é independente e manterá-se separado orgânica e economicamente de qualquer organizaçom ou instituiçom, especialmente daquelas que forem cúmplices ou parte ativa na repressom.


O CSRP propom umha série de pontos mínimos para reinvindicar e polos quais luitaremos:

1. Amnistia! Liberdade para TODAS as presas políticas e sociais.
2. Derrogaçom de toda a legislaçom repressiva, como a Lei de Segurança Cidadá, a Lei Anti-terrorista, a Lei de Partidos, o regime FIES, etc.
3. Dissoluçom do tribunal político herdado do franquismo chamado Audiência Nacional.
4. Dissoluçom de todos os corpos repressivos do Estado.
5. Anulaçom de qualquer sançom administrativa ou penal por motivos políticos. 
6. Liberdades políticas e sindicais plenas para a classe obreira e o povo. Polo respeito às liberdades de expressom, associaçom, reuniom, greve e manifestaçom.
7. Supressom de todos os CIEs.
8. Julgamento dos responsáveis políticos, policiais e militares da repressom, torturas, crimes de Estado, etc.
9. Exigência ativa do respeito da dignidade de qualquer presa.

Contra a repressom, uniom e solidariedade!

Comité de Solidariedade com as Retaliadas Políticas (CSRP)

Compostela, novembro de 2014.